Opgebroken zinnen

Het gutste woorden 

bezweette zinnen dropen

Klieren perste wilde strofen

Voorhoofden werden opperhoofd

Glad van stralen en weer wissen

Spraken tongen vloeiend samen

Uit de kieren en de naden 

Huidplooien en beharing

Verkleefde alles samen

De hagen preekten zedig

Rozen weer zinledig

Alles stak en doornde hoger

Tot een duif het laatste woord nam

Brak al koerend de rust in tweeën

Gedwee verliepen de barre voeten

Naakte armen en blote benen

Door de muren heen verzwegen 

In de stegen nagalmend weergeven